با ابراهیم علیه السلام
* محمود صباغیان دلوئی
موسم حج فرا رسیده بود. یکی یکی از خانوادههایشان خداحافظی میکردند. آنها هم با گفتن “از ما یاد کنید“ و “التماس دعا“ بدرقهشان میکردند و سفر آغاز میشد.
میدیدم بعضی را که برای اوّلین بار عازم سرزمین وحی بودند؛ دل توی دلشان نبود. ذوق سفر آنها را به وجد آورده بود و هیجان از چشمهایشان هویدا بود.
بعضی را میدیدم که با مناجات، حضور را استقبال میکردند و بعضی هم با بال خیال، خود را به محضر رسانده و از دریچهی اندیشه، سیراب دیدار شده بودند.
ساعاتی گذشت، خود را در میقات دیدم؛ دروازهی ورود به حریم خدا.
گفتند: اینجا ابتدا باید غسل کنید. حیران شدم که چه کنم؟ جسم را بشویم یا جان را؟ سر را یا اندیشه را؟ سینه را یا دل را؟ دست را یا کردار را؟ پای را یا رفتار را؟ در اینجا کدام یک را باید تطهیر کرد؟ چارهای نبود غسل میدادیم ظاهر را به نیابت از باطن قربه الی الله.
و میدیدم آنجا که سرها را میشویند از باد غرور و خودپرستی؛ دلها را میشویند از کینههای کهن؛ دستها را میشویند تا از مناهی دست شسته باشند و پای را میشستند که از گلیم بندگی هرگز درازتر نشود. آنجا رویها را میشستند به طلب آبرو و بعد از آن دیگر اجازه نداشتند لباس دنیا بر تن کنند، آنچه زیب و زینت دنیا بود باید از خود دور کنند و فقط آن چه برای سفر آخرت لازم است بردارند. احرامِ اندیشه و اعمال.
سپس روی خود را به سوی حق نموده، در جواب دعوت او بگویند: لبّیک، اللّهم لبّیک!
قدم به قدم تا یک قدمی یار آمدند. مسجد الحرام نمایان بود. لحظاتی بعد: یکی اشک میریخت از شوق زیارت و یکی زمین میبوسید از سر ارادت و همه برگرد یار در گردش. من در صفای سعی بودم، پا جای پای هاجر به دنبال پاکی و روشنایی و آنهایی که از مروه به صفا و از صفا به مروه به دنبال زلالی و بیرنگی خواهند دوید تا در عرفات جامی از معرفت نصیبشان گردد، تمامی وجودشان در مشعر به ادراک آید و بارها بر شیطان خواهشها سنگ بزنند. از منیّت و خودخواهی بیزار باشند و نفس را در منی قربانی کنند؛ آنگاه سر به تیغ عبودیت خدا دهند و چون بندهای پاک به آغوش او برگردند و نماز شکر گزارند.
