محدثه سپهبدی
صدای خشخشی توجّهم را جلب کرد. پردهی آشپزخانه را کنار کشیدم تا ببینم داخل کوچه چه خبر است؟ باورم نمیشد؛ شوکه شده بودم. حمید که تازه متوجّه من شده بود، صدا زد: «نسرین چه کار میکنی؟» زبانم بند آمده بود. با اشاره به او فهماندم که نزدیک بیاید. حالا هر دو نظارهگر و مبهوت این صحنه بودیم. دو تا بچّهی تقریباً ۱۰، ۱۲ ساله سر کیسهی زباله را باز کرده بودند و پوست هندوانهای که من و حمید مغزش را درآورده بودیم و بقیهاش را از روی بیمیلی داخل کیسهی زباله ریخته بودیم، با اشتهای تمام میخوردند.
نمیدانستم باید چه کار کنم. مثل آدمهای گیج و منگ شده بودم. بچّهها که خوردنشان تمام شد، پوستها را انداختند داخل کیسه و با همدیگر شروع به دویدن کردند. میخواستم پنجره را باز کنم و آنها را صدا کنم، امّا نه جرأتش را داشتم و نه… .
سریع برگشتم تا به حمید بگویم یک کاری بکند؛ ولی حمید نبود. رفتم همه جای خانه را گشتم؛ پیدایش نکردم که نکردم. مو بر تنم راست شده بود. سردرد داشتم. روی صندلی نشستم. چهرهی بچّهها در حال گاز زدن پوستهای هندوانه جلو چشمم بود. نمیدانم چهقدر در این حالت ماندم صدایم زد: نسرین!
خدا میداند که چهقدر از دیدن حمید خوشحال شدم. قبل از اینکه حرفی بزنم، گفت: «بلند شو، زود باش. باید برویم یک جایی». سریع لباس پوشیدم و آمدم بیرون. حمید جلوی در با یک پلاستیک مشکی منتظرم بود. با تعجّب پرسیدم: «این چیه؟» خندید و گفت: «هندوانه!»؛ پانزده دقیقه بعد جلوی در خانهی آن دو بچّه بودیم. باورم نمیشد آنها بچّهی همین اطراف باشند. خانهشان فقط دو تا کوچه پایینتر از ما بود. حمید بسمالله گفت و هندوانه را روی زمین گذاشت. زنگ در را که زد، هر دویمان فوراً رفتیم سر کوچه. یکی از بچّهها در را باز کرد و با خندهی شیرینی بلند گفت: «آخجون! یک هندوانه، یک هندوانهی واقعی!».
با دیدن این صحنه هم خوشحال شدم و هم ناراحت. خوشحال از اینکه بچّهها شاد شدند و ناراحت به خاطر اینکه من چه راحت نعمتهای الهی را حیف و میل میکنم؛ درحالیکه بعضی از مردم به یک ذرّه از آن نعمت چه محتاجند!
